آن چه که در زیر می خوانید ، بخشی از « یادداشت » گاهنامه ی شماره ی 10 انجمن ( شهریور 1383 ) است که در ارتباط با برگزاری نخستین جشنواره ی گزارش های کوه نوردی نوشته شده است .

گزارش برنامه ها ، بخش مهمی از فرهنگ نوشتاری کوه نوردی ( یا کوه نوشته ها ) هستند که در آن ها بیش از هرچیز به شرح یک سفر کوه نوردی می پردازند و اجرای برنامه ای را اعلام می کنند . هدف از این « اعلام » معمولا آگاه ساختن دوستان و دیگر کوه نوردان یا افکار عمومی از انجام یافتن برنامه است .

اما گزارش خوب ، از یک خبررسانی ساده فراتر می رود ؛ بیان اطلاعات درباره ی منطقه ، اشاره به به سابقه ی صعودها ، شرح دشواری های تدارکاتی و فنی ، مسایل مربوط به « اخلاقیات » کوه نوردی ، و توصیف لذت های به دست آمده ... از دیگر ویژگی های گزارش برنامه های دل نشین است . هر یک از این ویژگی ها ، گذشته از این که به خودی خود ارزش دارد ، می تواند کمک رسان کوه نوردان دیگر ( یا خود گزارش نویس ) در تدوین کوه نوشته های دیگر باشد . بیان اطلاعات درباره ی راه های دسترسی ، توپوگرافی ، و زیست بوم منطقه می تواند به شناخت مفصل تر آن جا و نوشتن کتاب های منطقه شناسی – و از راه شناخت ، به حفاظت منطقه – کمک کند . وصف دقیق مسیر و کیفیت آن ( شیوه ی صعود ، درجه ی سختی ، فصل ، نو بودن یا تکرار چندم بودن ) می تواند به تدوین تاریخچه یا کتاب راهنمای منطقه کمک کند . و شرح دشواری های کار می تواند به نوشتن کتاب های آموزشی یا درس نامه های کوه نوردی کمک کند ، و در این بخش ، بیان کاستی های برنامه و ضعف های اجراکنندگان می تواند درس های ارزشمندی برای برنامه روها و برنامه ریزان کوه نوردی داشته باشد .
توصیف هنرمندانه ی بهره مندی جان از زیبایی و آرامش ( و حتی خشونت معصوم ) کوه جلوه ای از ذوق آدمی را به نمایش می گذارد ، و خواننده را در لذت برنامه سهیم می سازد . در نهایت ، یک گزارش صادقانه ، فنی ، و خوش پرداخت که زبان و نقطه گذاری درست هم داشته باشد ، با تحسینی که از جانب دیگران برمی انگیزد ، خود نویسنده را به وجد می آورد و لذت برنامه را بازتولید می کند .
لازم نیست که یک گزارش دربرگیرنده ی همه ی جنبه هایی باشد که به آن اشاره شد ؛ گزارش نویس با درنظر داشتن هدف خود از نوشتن ، ممکن است فقط به یکی دو نکته بپردازد – و در هر حال باید توجه داشته باشد که گزارش را برای چه کسانی می نویسد . گزارشی که برای اطلاع رسانی در یک نشریه ی عمومی نوشته می شود ، از نظر حجم و نوع مطالب ، متفاوت است با گزارشی که برای یک مجله ی کوه نوردی نوشته می شود و این ، با گزارشی که برای یک مجله ی محیط زیستی یا مجله ی گردش گری فرستاده می شود ، تفاوت دارد . به همین ترتیب ، توصیف ها و آمار و گوناگونی مطالب در گزارشی که با هدف درج درج در یک کتاب نوشته می شود ، از نظر کمی و کیفی ، با گزارش هایی که برای نشریه های ادواری فراهم می شود ، تفاوت دارد . گاهی ممکن است هدف اصلی یک گزارش ، وصف داستان گونه و احساسی از سفر به کوهستان باشد و در این حال با صحنه پردازی های خیال انگیز و شاهد مثال آوردن از سروده های شاعران آمیخته گردد؛ چنین گزارشی برای یک مرجع فنی ممکن است نامناسب و حتی خسته کننده باشد . درعین حال ، آشنایی با ادبیات فارسی برای کسی که بخواهد به زبانی رسا و پاکیزه برای گزارش دادن دست یابد ، لازم است همچنان که دانستن زبان خارجی ( به ویژه انگلیسی ) برای رسیدن به غنای فنی ضرورت دارد .

جشنواره ی گزارش های کوه نوردی با هدف شناسایی گونه ها و سبک های متفاوت گزارش دهی از برنامه های کوه نوردی اجرا می شود .