کوه یاران گرامی
بسیار خوشوقتم که یک بار دیگر ، در زمان مقرر در اساسنامه گرد هم آمده ایم تا مروری بر کارنامه ی خود داشته باشیم و طرحی برای کار آینده مان دراندازیم .
در زیر ، به چند مورد فعالیت هیات مدیره که در راستای هدف های ذکر شده در اساسنامه بوده و در یک سال گذشته انجام شده است ، اشاره می کنم :

1- « گسترش همکاری ورزشی و تحکیم دوستی میان کوه نوردان » ؛ در این زمینه ، توانسته ایم با طرح موضوعات کوه نوردی و مربوط به کوهستان از طریق ده ها مقاله و گزارش در رسانه ها ، صدها نامه و اطلاعیه ، هزاران پیامک ، هزاران تماس تلفنی ، صدها یادداشت در تارنما و وبلاگ انجمن ، نشست های ماهانه در تهران ، و نشست هایی در کلاردشت و رینه ، برگزاری همایش هایی با عنوان « جشن کوهستان » (20 آذر) ،« روز ملی دماوند » (13 تیر) ، نمایشگاه عکس دماوند ( 13 تا 20 تیر ) و نشست های پرشمار در دفتر انجمن ، همچنین با حضور در نشست های برگزار شده توسط دوستان شهرستانی مانند نشست قروه (2 و 3 آبان 87) ، نشست رامسر (13 آبان) ، نشست بابل (17 آبان) مراوده ی خوبی را در میان جامعه ی کوه نوردی پدید آوریم . به جز این ها ، دفترهای انجمن در شهرستان ها نیز نشست ها و برنامه های کوه نوردی و آموزشی پرشمار داشته اند ، همچنین افرادی از هیات مدیره یا دیگر اعضای انجمن سفرهای تک نفره به شهرستان ها داشته و در موردهای خاص به گفتگو با گروه ها یا افراد کوه نورد پرداخته اند . از این دست فعالیت ها می توان به سفر آقای لطفی به میانه و کرمانشاه ، سفرهای آقای میرزایی به تنکابن و رامسر ، سفرهای آقای نظام دوست به مشهد ، سفر آقای بابازاده و آقای نوری به تبریز ، و سفرهای آقای ذوالفقاری به همدان اشاره کرد . به جرات می توان گفت که ارتباط هایی در این سطح در میان کوه نوردان ، و دست یابی به نقطه نظرهای مشترک در این حد ، تا پیش از این در ایران بی سابقه بوده است .

در یک سال گذشته ، توانسته ایم دفترهای نمایندگی انجمن را در شهرهای قزوین ، لواسان ، و میانه هم راه اندازی کنیم .
در زمینه ی تقویت همکاری میان کوه نوردان ، کارهای نوی دیگری هم انجام شده است ؛ نظرخواهی از سنگ نوردان در مورد « رل کوبی » روی دیواره ها و تلاش برای تدوین یک مرام نامه ی اخلاقی در این زمینه ، هم اندیشی در زمینه ی تدوین مرام نامه ی کوه نوردی ، فرا خواندن گروه ها و باشگاه ها برای مشارکت در انتخابات انجمن و تبدیل هرچه بهتر آن به « سخنگاه جامعه ی کوه نوردی » ، گردآوری نظرات چندین گروه و باشگاه کوه نوردی در مورد حادثه ی نانگاپاربات و صدور بیانیه در این مورد . هیچ یک از این کارها ، درصورت نبود تشکیلاتی به نام و با کارکرد انجمن ممکن نبود .
برقراری ارتباط با کوه نوردان ، فقط در عرصه ی داخلی صورت نگرفته و در سال گذشته توانستیم ارتباط های خارجی انجمن را بسیار افزایش دهیم – اگرچه هنوز تا رسیدن به حداقل مطلوب فاصله ی بسیار داریم . هم اینک تعداد نامه ها و ای میل های رد و بدل شده میان انجمن و سازمان های GHM ، UIAA ، Mountain Forum ، فستیوال یخ نوردی اکرن (فرانسه ) ، اتحادیه ی جهانی غارنوردی (UIS) و چند فرد خارجی به جند ده عدد رسیده است .

2- « پژوهش در زمینه ی کوه نوردی و کوه ها ... » ؛ در زمینه ی کوه نوردی ، اگرچه نتوانسته ایم مطالب نو و « تولیدی » زیادی داشته باشیم ، اما با فعال تر کردن سایت انجمن توانسته ایم تا اندازه ای به فراهم آوردن مقاله های متفاوت کمک کنیم . در این ارتباط ، ابتکار آقای ثابتیان (عضو هیات مدیره) در راه اندازی سایت ویکی پاکوب را می توان کاری بس با ارزش دانست . این سایت استعداد بدل شدن به یک منبع اطلاعاتی بزرگ برای کوه نوردی ایران را دارد .
پژوهش در زمینه ی محیط های کوهستانی را شاید بهتر انجام داده باشیم ، چرا که چند مقاله ی تحقیقی در مورد سد سازی ، راه سازی ، تالاب ها ، طبیعت گردی و مقاله هایی در مورد مشکلات عمومی کوه های دماوند و منطقه ی کلاردشت و ... ، هر یک باب بحث های جدید و انتقادی مرتبط با کوهستان را باز کرده است . هم اینک ، وبلاگ دیده بان کوهستان انجمن ، به مرجعی در خور اعتنا برای علاقمندان به تحقیق در امر محیط کوهستان بدل شده است . در مسایل فنی ، ما به منظور ارتقای کیفی کوه نوردی کشور، از حدود دو سال پیش مراوده با سازمان معتبر GHM را که برجسته ترین کوه نوردان جهان در آن عضو هستند ، آغاز کردیم . این ارتباط ، سرفصل نویی را در فعالیت های انجمن باز کد و شاید که منشا تغییر کیفی در دیدگاه های کوه نوردان ایرانی هم بشود . پس از برگزاری « دوره ی آموزشی دیواره نوردی پیشرفته » با حضور مربیان این سازمان ، توانستیم پنج نفر را برای کار روی مسیرهای بلند « ترکیبی » در زمستان گذشته به منطقه ی اکرن فرانسه بفرستیم . انجمن با کمک این دوستان ، در اسفند ماه « جشنواره ی یخ نوردی » را در رودبار قصران برگزار کرد که در نوع خود کار جدیدی بود . در ادامه ی کار با GHM توانستیم یک پروتکل همکاری سه ساله با این سازمان امضا کنیم . همچنین توانسته ایم سه ایرانی ( خانم فرخنده صادق و آقایان حسن نجاریان و رضا زارعی ) را برای نخستین بار در تاریخ کوه نوردی کشور به عضویت این سازمان جهانی درآوریم . ناگفته نماند که این کوه نوردان برجسته ، به عضویت انجمن هم درآمده اند که موجب افتخار ما و قرینه ای دیگر است بر جایگاه قابل توجه انجمن در افزایش همکاری ورزشی در میان کوه نوردان .
برگزاری دوره های آموزشی تغذیه در کوهستان ، پزشکی کوهستان ، و زبان فرانسه برای کوه نوردی ، از دیگر کارهای انجام شده توسط این هیات مدیره بوده که در راستای بند دوم هدف های انجمن صورت گرفته است .
« تشکیل کتابخانه و گنجینه ی آثار و وسایل » هم با آهنگی نه چندان مطلوب ، اما آرام و پیوسته به پیش می رود ؛ در یک سال گذشته توانسته ایم مجموعه ی خوبی از عکس ها و وسایل قدیمی کوه نوردی گرد آوریم که در این مورد همکاری آقایان بهرام ذوالفقاری و محمد نوری در خور تقدیر است .

3- « تلاش برای حفظ محیط های کوهستانی » ؛ گروه دیده بان کوهستان با کارنامه ای پر بار ( که فقط فهرست نشست ها و حرکت هایی که در آن شرکت داشته بالغ بر چند صفحه – به شرح پیوست – می شود ) ، توانسته به تشکیلاتی با پرستیژ بدل شود و در میان سازمان های غیردولتی زیست محیطی ، رسانه های دولتی و غیردولتی ، سازمان های دولتی مانند میراث فرهنگی و سازمان حفاظت محیط زیست ، شهرداری و شورای شهر تهران ، ... معروفیت یابد . فعالیت های این کارگروه انجمن ، منحصر به مقاله نویسی و برگزاری همایش و شرکت در جلسه ها نبوده است ، بلکه با اجرای پروژه های عملی مانند آموزش چهره به چهره در کوهستان ، برقراری ارتباط موثر با جوامع محلی ( در کلاردشت ، دماوند ، لواسانات ، کوه های سمنان ، کوه های آذربایجان غربی ، کوه های کرمان ... ) ، پاک سازی های پرشمار ، علوفه پراکنی برای حیات وحش در زمستان ، و آموزش در مدرسه ها ، پیوسته درگیر « کار» موثر بوده است . این کارگروه ، به واقع تشکیلاتی جریان ساز در زمینه ی حفاظت کوه ها است که برای مثال در سال گذشته توانست چشمه ی باداب سورت را در مازندران به ثبت ملی برساند و نقش در خور توجهی در به ثبت رساندن دماوند به عنوان نخستین اثر طبیعی ملی در فهرست میراث فرهنگی کشور داشته باشد ( نگاه کنید به پوستر سازمان میراث فرهنگی برای مراسم رسمی اعلام ثبت دماوند ) . دکا ارتباط گسترده ی انجمن را با سازمان های غیردولتی زیست محیطی به وجود آورده و می توان گفت که مخاطبانی شاید بیش تر از مخاطبان کوه نورد ما ، در سطح جامعه ی بزرگ تر ایران فراهم آورده است .
تعهد ما به محیط زیست ، خدمت شایان توجهی به امر کوه نوردی ما هم کرده است : برای نمونه ، ارتباط هایی که در جریان برگزاری مراسم روز ملی دماوند و مراسم ثبت آن در فهرست آثار ملی با « کمیته ی ملی طبیعت گردی » برقرار کردیم ، موجب شد که بتوانیم از طریق سازمان میراث فرهنگی کمک شایان توجهی برای اسکان غارنوردان خارجی که در آبان ماه به ایران آمدند ، بگیریم ( اقامت رایگان در هتل لاله ی تهران ، اسکان و پذیرایی در قزوین ، برگزاری مراسم پایانی در سالن همایش های سازمان میراث فرهنگی ) .

4- « پشتیبانی از کوه نوردان و سازمان های کوه نوردی و تبیین حقوق آنان» ؛ نظر انجمن در ارتباط با مجمع عمومی اتحادیه (فدراسیون) جهانی کوه نوردی که در مهرماه گذشته در تهران برگزار شد (چاپ شده در همشهری 9/8/87) ، و بیانیه ی انجمن در مورد برنامه ی نانگاپاربات (هر دو مورد ، قابل دسترسی در سایت انجمن) را می توان از موارد مشخص عمل به این بند از هدف های انجمن دانست .

5- « کمک در امر جستجو و امداد» ؛ گذشته از حضور عملی و موثر در برنامه های « ستاد اطلاع رسانی » هیات کوه نوردی استان تهران در کوه های شمال تهران ( زمستان گذشته ) ، و برنامه های جستجو در دماوند ، سرکچال ، غار پراو ، و ... در یک سال گذشته انجمن در« سازمان مدیریت بحران تهران » طرف مشورت در موضوع امداد ونجات در کوه های شمال تهران قرار گرفته است . جا دارد از کیومرث بابازاده و حسین بلند اختر به خاطر حضور در نشست های سازمان مدیریت بحران سپاسگزاری کنم .

6- « کمک در تعریف استانداردها .. » ؛ در سال گذشته انجمن در موسسه ی استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران ، طرف مشورت در تعیین استاندارد ملی چند ابزار کوه نوردی قرار داشت . حضور حسین بلند اختر و کیومرث بابازاده در جلسه های مربوط به این موضوع قابل تقدیر است .

7- « پشتیبانی از حرکت های نو و خلاق در کوه نوردی » ؛ به نظر می رسد که تلاش انجمن برای تعریف کوه نوردی با ارزش و فنی ، چه از طریق نوشته ها و چه از طریق برگزاری دوره های آموزشی با کیفیت ، تاثیر خود را در جامعه ی کوه نوردی داشته و بحث تکراری و کمّی بودن کارهای کوه نوردی ایرانی ها در داخل و خارج از کشور جدی شده است .
صعود یک مسیر نو روی دیواره ی غربی علم کوه در شرایط هوای برفی در آخرین روزهای تابستان ، به دست گروهی از کارآموختگان انجمن ( در کلاس فرانسوی ها ) ، یکی از نتیجه های تلاش انجمن در تبلیغ « کار نو » بود . در این مورد ، برنامه ریزی و فعالیت حسین بلند اختر در خور تقدیر است .
در این جا لازم می دانم ضمن گرامی داشت یاد سامان نعمتی، از لیلا اسفندیاری ، کاظم فریدیان و دیگر اعضای تیم ایرانی صعود به قله ی نانگاپاربات ( تیر ماه 87 ) که انجمن خودشان را در این برنامه ی دشوار ( و دارای ارزش های خاص ) سهیم ساخته و به این ترتیب ، وزن و اعتبار انجمن کوه نوردان ایران را در جامعه بالا برده اند ، سپاسگزاری ویژه داشته باشم .
همچنین از حسن نجاریان ، کامبیز بختیاری و دیگر اعضای تیم کارگری صعود به برودپیک ( تیر ماه 87) که پرجم انجمن را به آن منطقه بردند ، تشکر می کنم . و سپاسگزارم از حسین بلند اختر که پرچم انجمن را در همین تابستان به قله ی لنین برد .