نخستين كارِ نوی ايرانيان روی كوه‌های بالای شش هزار متر
قله‌ی برودپيک به ارتفاع ۸۰۴۷ متر ، نخستين بار در سال ۱۹۵۷ به دست يك گروه اتريشی- آلمانی صعود شد كه در آن هرمان بول و كورت ديمبرگر توانستند به قله برسند . نخستين صعود ايرانی اين قله را زنده ياد مهدی اعتمادفر (متولد ۱۳۳۵ ، جان باخته در ۱۳۸۸ در تلاش برای صعود به دائولاگيری) در سال ۱۳۸۳ به انجام رساند . در سال ۱۳۸۴ رامين شجاعی و كاظم فريديان عازم برودپيک شدند و اگرچه گفته بودند كه قصد كار بر روی مسيری نو را دارند ، اما موفق به اين كار نشدند و هريك از ايشان در روزهای جداگانه به سوی قله رفتند ؛ كاظم تا «قله‌ی پيشين» (۸۰۳۲ متر) و رامين تا ۷۷۰۰ متر . در همان روزهايی كه اين دو در منطقه بودند ، دو كوه نورد پرقدرت قزاق ، دنيس اوروبكو  و  سرگی ساموييلوف در يك تلاش آلپی هشت روزه توانستند مسير نويی را روی برودپيک باز كنند و تا قله بروند . اين مسير ، تقريبا همان مسير مورد نظر گروه ايرانی بود . در تابستان ۱۳۸۷ تيم ايرانی هيات كوه نوردی كارگران به سرپرستی حسن نجاريان توانست به قله‌‌ی برودپيک دست يابد .
باشگاه كوه نوردان آرش در چهلمين سال تاسيس (۱۳۸۸) ، تيمی را با سرپرستی كيومرث بابازاده سازمان‌دهی كرد تا روی اين قله ، مسيری نو باز كند . برنامه با كمك های مالی شركت مصفا ، فدراسيون كوه نوردی ، شركت هفت گوهر ، انجمن كوه نوردان ، و چند شركت و شخص ديگر ، همچنين با تامين بخشی از هزينه ها توسط افراد شركت كننده ، پا گرفت و افراد زير ، در روز ۲۶ خرداد گذشته عازم اسلام آباد شدند:
كيومرث بابازاده (سرپرست) ، حسين خوش چشم ، پوريا محمدی ، آيدين بزرگی ، رضا  کاظمی ، مجيد طوسی ، اميد صافی ، افشين سعدی ، عباس محمدی (كه قصد رفتن تا پايگاه – base camp- را داشت) .
رامين شجاعی (مسوول فنی برنامه) و سعيد طوسی هم كه به ترتيب در كانادا و آمريكا اقامت دارند ، جداگانه خود را به اسلام آباد رساندند . تشريفات اداری و معطلی های معمول در اين شهر و در اسكاردو ، تا دوم تير به طول انجاميد و گروه سرانجام در اين روز با جيپ به سوی آسكولی كه آخرين روستا با جمعيت ثابت در دره‌ی بالتورو است ، حركت كرد . روز بعد ، پياده روی آغاز شد و گروه در روز ۹ تير به پايگاه مورد نظر خود در جبهه‌ی جنوب غربی برودپيك رسيد (۴۷۵۰ متر) . اين پايگاه ، از نظر ارتفاع حدود ۱۵۰ متر و از نظر زمانی در حدود يك ساعت پايين تر از پايگاه مسير عادی برودپيک قرار داشت .
در روز ۱۱ تير ، كار بر روی مسير نو در رخ جنوب غربی برودپيک آغاز شد و در طی چندين هفته، گروه توانست با ثابت گذاری و برقراری چادرگاه اول (۵۳۴۰ متر، در روز ۲۵ تير) و  چادرگاه دوم (۶۲۵۰ متر ، در ۴ مرداد) به سوی بارگاه سوم مسير عادی (۷۰۵۰ متر ، در ۱۴ مرداد) برود . در نهايت ، يك تيم هم از مسير عادی به اين چادرگاه رفت، اما به دليل خرابی هوا و زياد بودن برف و طول كشيدن بيش از حد برنامه ، تصميم به بازگشت گرفتند . مجموعه‌ی گروه ، در آخرين روزهای مرداد پايگاه را به سوی آسكولی ترك كردند .
هم اينك می توان گفت كه ايرانيان توانسته اند برای نخستين بار در تلاش های خود روی كوه‌های بلند جهان ، يك مسير ( يا دقيق تر بگوييم : يك نيم مسير ؛ variant) باز كنند . اين دستاورد ارزنده را به باشگاه كوه نوردان آرش و به تمامی جامعه‌ی كوه نوردی و ورزشی ايران شادباش می‌‌گوييم .
يكی از كارهای ارزنده‌ی اين گروه اين بود كه تمامی زباله های خود را به شكل تفكيک شده (در سه دسته‌ی كاغذ ، پلاستيک ، فلز) جمع آوری كرد و به جز كاغذها كه سوزانده شد ، تمامی آن ها را به اضافه‌ی حدود بيست بشكه زباله‌ی جمع آوری شده از اطراف پايگاه، به آسكولی حمل كرد .