قسمت اول

از فکر اردو کشی برای اجرای یک برنامه ی بزرگ تا به واقعیت در آمدن آن، مجموعه ی وسیعی از فکر فعالیت انسانی قرار دارد . در این میان درگیری سختی در زمینه ی کارهای نوشتاری و مساله ی تدارکات، و نیز در زمینه ی تامین وجوه لازم و هزینه کردن نهایی آن ها وجود دارد. روح انسان زیر بار کارهای تشکیلاتی مقهور می شود، تا آن که دوباره با لذت دل گشای خود صعود، سرزنده شود.""
اگر کار خوب پیش رفته باشد افراد سرانجام بر فراز قله ای که به خودی خود چیزی نیست ، می ایستند و متفکرانه یال یخی با دیواره ی گرانیتی را که پشت سر گذارده اند تماشا می کنند این کوه تا زمانی که آنان با حضور خود به آن نمایی انسانی دادند ، موجودی بی هویت بود . کوه نورد انگلیسی هرولد دراسد ۲ و کوه ها را شاعرانه چنین توصیف می کند : « نماهایی بدون شکل و بعد تا آن گاه که با تلاش انسانی روشنی می یابند » . یال جنوبی مک کاینلی که مستقیماً تا قله ی ۶۱۹۴ متری آن بلندترین نقطه ی آمریکای شمالی امتداد می یابد تا پیش از انتشار شماره ی ۵۷-۱۹۵۶ دنیای کوه ۳ چنین نمایی بود . در این نشریه مقاله ی جامعی درباره ی مک کنلی به قلم برادفورد و اشبرن ۴  جغرافیادان و آلاسکاگرد معروف چاپ شد. واشبرن امکان چند راه جدید و دشوار به سوی قله را مطرح کرد. در میان مسیرهای پیشنهادی، دو راه روی جبهه ی جنوبی قله که کم تر دیده شده بود قرار داشت: گرده ی غربی جبهه ی جنوبی و یال جنوبی که برآمدگی عظیمی از گرانیت و یخ بود که ناگاه از شاخه ی شرقی و شمال شرقی یخچال کاهیلتنا ۵ سر بر آورده بود. توضیح واشبرن درباره ی مسیر دوم کوتاه و هیجان انگیز ترین مسیر ممکن روی مک کنلی برجستگی مرکزی جبهه ی جنوبی ۳۰۰۰ متری این کوه است. این صعود را می توان بدون تردید از آغاز تا پایان یک صعود عالی دانست . هنگام انتشار مقاله ی واشبرن روی قله ی اصلی مک کاینلی فقط دوازده صعود از چهار مسیر مختلف انجام شده بود. کوه نوردی اکتشافی این کوه به کندی پیش می رفت زیرا مک کاینلی چنان عظیم و رسیدن به آن چنان مشکل بود که تلاش برای باز کردن مسیری جدید را به کاری بسیار پرهزینه و پیچیده بدل می کرد. عامل محدود کننده ی دیگر وضعیت آب و هوایی و نبود تجهیزات سبک برای مقابله با ان بود کوه نوردان اشتیاقی برای زندگی در شرایط هراس آور اقلیم زیر قطبی نشان نمی دادند . به قول واشبرن صعود مک کاینلی بسیار شبیه به یک اردوی قطب گردی بود ، منتها در شرایط سه بعدی ، طوفان های ناشی از سرما و باد دیوانه وار چنان مداوم بودند که در هر دوره ی پانزده روزه ممکن بود بیشتر از دوازده ساعت متوالی هوای صاف وجود نداشته باشد . به خاطر این شرایط مک کاینلی معادل یک قله ی ۷۰۰۰ متری هیمالیا است یا این وصف آن را چگونه باید صعود کرد ؟ مطابق مقاله ی واشبرن بهترین شیوه ی ، کشاندن گروه در هوای نا مناسب باید تا آن جا که برای انسان میسر است به بالاترین نقطه و از آن جا حرکت سریع برای رفت و برگشت به هنگام باز بودن هوا می باشد . عکس العملی نسبت به فهرست هیجان انگیز مسیرهای پیشنهادی واشبرن آن قدر ها دیر ظاهر شد ، یک گروه از راهنماهای جوان منطقه ی تتون ۶ با تجربه ی ناچیز کوه نوردی توانستند قله را از طریق گرده ی غربی صعود کنند اما کوه نوردان آمریکایی پیش قدم درگیری با « برآمدگی مرکزی » نشدند. باشگاه آلپاین ایتالیا به پیشنهاد پیرو قیگلیون ۷ کاشف و کوه نورد با تجربه ، علاقمند به اعزام هیاتی به آلاسگا شده بود کوه نورد جوان و با استعداد کارلو مائوری ۸ به عنوان برنامه ریز انتخاب شد و وی بلافاصله نام دوست و مربی قدیمی خود ریکاردو کاسین ۹ را که آن موقع در سال های نخستین پنجاه سالگی بود در فهرست شرکت کنندگان جای داد کاسین و مائوری درهیات موفق ۱۹۵۸ گاشربروم ۴ که از قله های ۷۹۰۰ متری قره قوروم است شرکت کرده بودند . سرانجام باشگاه آلپین از کاسین برای سرپرستی هیات آلاسگا دعوت کرد . کاسین از اواسط سال های ۱۹۳۰ که به اتفاق دوستانش برای نخستین بار سه دیواره ی عظیم شمالی آلپ ها گراند ژوراس ، پیز با دیل و سیما اووست ۱۰ را صعود کرده بود دورانی طولانی را پشت سر گذارده بود . هر سه این دیواره ها سرسخت و خطرناک بودند و صعود آن ها برای کاسین جایی را در تاریخ کوه نوردی مسجل کرد . طبیعت آرام و صبور کاسین به همراه آگاهی اش وی را طبعاً مناسب سرپرستی هیات ۱۹۵۸ گاشربروم ۴ کرده بود . فوسکوما راینی ۱۱ یکی از همراهان کاسین در این هیات درباره ی دوستش به شیوه ای با ذوق چنین می گوید در این مرد چیزی فنا نا پذیر کهنه سنگی ونئاندرتال وار وجود دارد در صعود با وی شما یک نیروی درونی حس می کنید که به کلی با جهان پیچیده ی ماشینی و متفکرانه ی ما بیگانه است ... برخوردی عالی و لطیف باسنگ و آسمان ، با یخ و باد . هر استاد می تواند او را از خودش بداند

ادامه دارد .